155 Portugal

Het eerste wat een vriendin aan me vroeg toen ik na terugkomst van vakantie haar weer sprak was: “En, hoeveel zwerfkatten heb je deze keer gevoerd??” Het viel mee deze keer. Slechts een stuk of 5, waarvan een familie van 3. Moeder met 2 kids van een maand of 4. Moeder schuw, dochter superschuw, zoon een beetje schichtig. Moeder en dochter leken als 2 druppels water op elkaar behalve dat ik dochterlief alleen uit de verte heb kunnen zien voordat ze wegspurtte. Ze zag er gezonder uit dan haar moeder die, alweer zwanger, een fikse ooginfectie had en erg mager was. Zoonlief was werkelijk waar prachtig. Rood gemarmerd met een dik wormenbuikje. Luid pratend kwam hij op me af maar durfde niet goed dichtbij te komen.

Gewapend met al onze plakjes kaas ging ik bij hem zitten. Tim heeft nog wel een beetje gemopperd dat er nu geen kaas meer was voor door de sla die avond, maar ach, ook hij heeft een katten-zwak-hart. 😉 Eerst wat stukjes naar dat prachtige rode mannetje gegooid voor de smaak. Dat beviel wel! Daarna met een stukje kaas in mijn hand ging ik met mijn rug naar hem zitten. Mijn hand reikte ik naar achteren en na een paar minuten voelde ik dat heel voorzichtig het stukje kaas uit mijn hand werd gepakt. Zodra hij het te pakken had, rende hij weg om het op veilige afstand op te eten. Maar 2 hapjes smaakt naar meer. Verdorie, moet ik weer naar dat rare mens! Hij durfde steeds dichterbij te komen en op een gegeven moment at hij uit mijn hand vlak voor me. Dat was gelijk ook de eerste keer dat hij me echt aan durfde te kijken en ik eindelijk mijn felbegeerde knipoog kon geven en er eentje voorzichtig terugkreeg! Met 1 vinger mocht ik zijn koppie beroeren. Een beetje spelen was hij ook wel voor in. Ik heb hem expres niet verder proberen te aaien. Laat hem maar een beetje schuw blijven. Dat is zijn beste overlevingskans. De foto’s zijn geschoten zonder dat ik hem aankeek. Hij keek naar de camera want nieuwsgierig was hij absoluut, ik keek half naar het schermpje. Zodra ik hem aankeek, zat hij opeens weer 3 meter verderop.

Ik heb kippenbouillon en gekookte kip voor de familie neergezet. Wijs geworden door ervaring hier, heb ik 3 bakjes geprepareerd. Op die manier konden ze alle 3 tegelijkertijd eten en kregen ze elk hun portie zonder dat er ruzie kwam.

Ik had al eerder gezien dat andere toeristen de katten ook voerden. Wat ik dan wel weer jammer vond, was dat de volgende dag al mijn bakjes met overgebleven inhoud waren verdwenen en er een bak macaroni klaar stond. Ik had toch zeker een liter neergezet! Het is toch geen wedstrijd wie de katten wat voert? Laat het lekker staan! Ik heb nog een bakje yogurt neergezet vlak voordat ik weer naar huis moest. Ik hoop dat ze het op hebben kunnen maken.

En ja, ik had hem graag meegenomen. Even afgezien van het feit dat ik hem niet mocht aaien, laat staan in een mandje proppen, naar de dierenarts en entingen regelen en ante-dateren, een cocktail van antiwormenpillen, antivlooiendruppels (stonghold pakt niet alle wormen aan) allemaal tegelijkertijd, een plek in het vliegtuig regelen, een stressvolle reis met al dat medische gif zijn jonge lichaampje, om vervolgens de confrontatie hier thuis aan te gaan met 2 bengalen die geen indringers dulden, hij had hier wel gepast. Na verloop van tijd, zou hij hier wel wel geaccepteerd zijn. Nieuwsgierig, nog kneedbaar genoeg om redelijk sociaal te worden en aan zijn poten te zien zal hij een grote sterke kater worden. Wel een match dus voor Zahra en Ishoe. Maar als men mij mijn gang laat gaan, neem ik elke vakantie een kat mee om vervolgens de rest van het jaar te mopperen dat de bakken alweer stinken, dat ik waar ik ook loop altijd wel een kat onder mijn voeten lijk aan te treffen, dat de gordijnen alweer besproeid zijn, dat ik elke dag op nuchtere maag kots moet ruimen, dat er geen plek meer in huis is voor een volgend fokpoesje en dat ik de ruzies in huis meer dan zat ben. Toch heb ik maar 1 keer echt spijt gehad. Of ik deze keer ook spijt ga krijgen, de tijd zal het leren.

Dit katertje redt het wel. Zolang er nog genoeg toeristen zijn, krijgt hij zijn eten. Daarna hopen we maar dat hij groot en sterk genoeg is zijn eigen kostje te vangen. Over moeder heb ik meer zorgen. Haar volgende bevalling zal erop of eronder worden, maar haar had ik echt niet kunnen meenemen. De afstand van minimaal 5 meter tussen ons was het beste wat ik voor elkaar kon krijgen. Haar ene oog is niet meer te redden. Het andere misschien nog wel maar het zal zeer intensieve verzorging nodig hebben. En wie weet wat ze nog meer bij zich draagt behalve kittens.














7 thoughts on “155 Portugal

  1. Oh wat een prachtige kater, daar smelt je toch acuut voor.
    Wat zielig dat die dieren in zulke landen zo'n bar leven hebben he..
    Is die schildpad de moeder? Aan de buik te zien wel. Mooie beestje ook alleen zielig koppie, ach ach stumpers toch..
    Je heb dus weer een goeie daad verricht op je vakantie :-)Denk dat ik het ook niet zou kunnen laten hoor dus maar goed dat wij nooit naar het buitenland gaan 😉

  2. Dat is wel een heel mooi beesie zeg! En Jem begint van opzij ineens wel heel erg op zijn vader te lijken:)

  3. Prachtig kitten. Ik zou hem ook hebben willen meenemen. Vandaar dat ik nu ook een socutera-kitten in huis heb. Alleen was die veel dichter bij huis.

  4. Zucht, toch spijt gekregen! En ik had me nog wel zo voorgenomen na Sies dat me dit niet meer zou gebeuren. Ik wapen me blijkbaar op het moment zelf tegen dergelijke gevoelens maar thuis gaat het dan toch knagen. Zeker wanneer manlief (thuis) tegen me zegt: "Had hem dan meegenomen, dat zei ik nog tegen je!" Ik heb bij hoog en bij laag geroepen dat hij dat nu pas voor het eerst tegen me zegt, maar Jem beaamde dat manlief het inderdaad had gezegd in Portugal. Arrgghhhh, ik heb het gewoon niet eens willen horen toen blijkbaar. Nouja, tis niet anders. Maar als ik die 2 belhamels van me zie en ze constant in de weg lopen dan denk ik wel eens: ach of er nu 2 of 3 constant onder je voeten zitten, of er 2 of 3 op de grond kotsen, of er 2 of 3 zeuren… dat maakt toch niet zo veel uit? Maarja, ik wil ook nog een nieuw fokpoesje. En 4 katten zijn er wel gelijk weer erg veel dan… Of zou het verschil tussen 3 en 4 ook niet zo groot zijn? Als je eenmaal gewend bent aan 3… ja zeg! Ik blijf niet bezig! ;-))))

  5. Met katten is het hetzelfde als met kinderen, hoe meer je er hebt, hoe makkelijker het wordt:) Ik heb nu een hele stapel honden en katten en ik merk het nieteens meer:D

  6. Tja met meer kinderen heb ik ook al geen ervaring maar als jij het zegt… dan geloof ik dat meteen! 😉

  7. Ik heb je verhaal met veel spanning gelezen en het rare is dat ik ook op mijn vakantie's en steeds katten aantref die verwaarloosd zijn maar het is me slechts een keer gelukt om er eentje mee te brengen naar België maar mijn man vindt dat we genoeg hebben met 4katten (eentje van mijn dochter bij)misschien een geluk dat mijn man me wat tegenhoudt want wie weet hoe zou het hier anders uitzien met al die dieren.. Nog veel goede moed en denk eraan het katertje redt het wel. jammer van het moedertje maar troost je met de gedachte dat er misschien wel iemand is die voor het diertje zorgt… wie weet pfff